سُئِلَ الإمام الحُسَینُ علیه السلام عَنِ الأدَبِ، فَقَالَ:

«هُوَ اَن تَخرُجَ مِن بَیتِکَ، فَلا تُلقِیَ اَحَداً اِلاّ رَأَیتَ لَهُ الفَضلَ عَلَیکَ.»

-از امام حسین علیه السلام معنای ادب را پرسیدند؟

امام علیه السلام فرمود: ادب عبارت است از این که وقتی از خانه خارج می شوی به هر کسی برخورد می کنی او را برتر از خود بینی.  

(موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام/ص750/ح910)

قال الحسین علیه السلام:

«خَمسٌ مَن لَم تَکُن فِیهِ، لَم یَکُن فِیهِ کَثیرٌ مُستَمتَعٍ: اَلعَقلُ و الدّینُ و الاَدَبُ و الحیاءُ و حُُسنُ الخُلقِ.» 

- پنج چیز است که اگر در انسان نباشد، در او بهره زیادی نخواهد بود: عقل و دین و ادب و حیاء و خوش اخلاقی. 

(حیاة الامام الحسین/ج1/ص181)

قال الحسین علیه السلام:

«مِن دَلائِلِ عَلاماتِ القَبوُلِ الجُلُوسُ إلی أهلِ العُقُولِ، و مِن عَلاماتِ أسبابِ الجَهلِ المُماراةُ لِغِیرِ أهلِ الکُفرِ، و مِن دَلائِلِ العالِمِ إنتِقادُهُ لِحَدیثِهِ و عِلمُهُ بِحَقائِقِ فُنُونِ النَّظَرِ.»  

-دلائل نشانه های قبول، همنشینی با خردمندان است، و از نشانه های موجبات نادانی، مجادله با مسلمانان، و از نشانه های دانا این است که حدیث خود را نقادی می کند و به حقایق فنون نظر داناست.   

(تحف العقول/ص252)