قال الحسین علیه السلام:

« لَولا ثَلاثَةٌ مَا وَضَعَ ابنُ آدََمَ رَأسَهُ لِشَیءٍ: اَلفَقرُ و المَرَضُ و المَوتُ.» 

- اگر سه چیز نبود، انسان در مقابل هیچ چیز سر فرود نمی آورد: فقر و تنگدستی، بیماری و مرگ.  

(نزهة الناظر/ص80)

قال الحسین علیه السلام:

« وُجِدَ لَوحٌ تًحتً خَائِطِ مَدینَةٍ مِنَ المَدائِنِ مَکتوبٌ فِیهِ: 

عَجِبتُ لِمَن أَیقَنَ بِالمَوتِ کَیفَ یَفرَحُ؟ و عَجِبتُ لِمَن أَیقَنَ بِالقَدَرِ کَیفَ یَحزَنُ؟ 

 و عَجِبتُ لِمَن إِختَبَرَ الدُّنیا کَیفَ یَطمَئِنُّ إِلَیها؟» 

- زیر دیوار شهری از شهرها لوحی پیدا شد که در آن چنین نوشته شده بود:

 تعجب می کنم برای کسی که به مرگ یقین دارد چگونه خوشحال است، و در شگفتم از کسی که سرنوشت را قبول دارد چگونه اندوهگین می شود، و عجب دارم از کسی که دنیا را آزمایش کرده، باز چگونه به آن اطمینان پیدا می کند!  

(عیون اخبار الرضا/ج2/ص48)

قال الحسین علیه السلام:

« أَعجَزَ النَّاسِ مَن عَجَزَ عَنِ الدُّعاءِ، و أَبخَلَ النَّاسِ مَن بَخِلَ بِالسَّلامِ.» 

- ناتوان ترین مردم کسی است که از دعا عاجز باشد و بخیل ترین مردم کسی است که در سلام بخل ورزد.  

(بحارالانوار/ج93/ ح 294، موسوعة کلمات الامام الحسین (ع)/ص781/ح971)