« ظلم منصور دوانیقی و شهادت امام صادق(ع)»

سرانجام منصور جنایتکار در 25 شوال سال 48 آن بزرگوار را مسموم ساخت و پیکر پاکش را در جنة البقیع در کنار پدرو جد و امام حسن مجتبی علیه السلام به خاک سپردند.

ابو بصیر آخرین وصیت امام صادق علیه السلام را این گونه نقل می کند:

امام به هنگام وفات چشمان خود را باز کرد و فرمود: همه ی خویشاوندانم را نزد من آورید و چون گرد آمدند امام به همه ی آنان نگاه کرد و فرمود:

« انَّ شَفاعَتَنا لا تَنالُ مُستَخِّفاً بالصَّلوةِ »

شفاعت ما ائمه شامل کسی که نماز را سبک بشمارد نمی شود.[1]

---

[1] - امالی صدوق ،‌ص 290

امام صادق(ع)

                                         

باز هم زهر نشست و بدنی گشت کبود

باز یاسی به زمین ریخت و نیاوفر شد 

مو سپیدی به زمین خورد و به او خندیدند

پیرمردی ز نفس مانده کمانی تر شد

خانه ی سوخته را بار دگر سوزاندند 

باز تکرار غم آتش و دود و درد شد 

"شکر، این بار کسی پشت در خانه نبود "

شهادت ششمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، رئیس مذهب تشیع ، شیخ الائمه ، حضرت جعفر ابن محمد ،صادق آل عبا علیهم السلام به یگانه فرزند دلسوخته و غریب ایشان  تسلیت باد .

« کلمات حکمت آمیز امام صادق(ع)»

-       سه نفر در سه جا شناخته می شوند، بردبار به هنگام خشم، دلیر شجاع هنگام جنگ، برادر هنگام نیاز.

-       زیاد دعا کنید زیرا که خداوند بندگانی که اورا می خوانند دوست می دارد.

-       به پدران و مادران خویش نیکی کنید تا فرزندان شما به شما نیکی کنند.

-       رحمت خداوند بر بنده ای که به قدر فهم مردم سخن گوید و آنچه را که باور ندارند نگوید و با این روش محبت مردم را به خود جلب نماید.