تبریک ولادت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا (ع)

هر چند حال و روز زمین و زمان بد است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

آنجا برای عشق شروعی مجدد است

السلام ای حضرت سلطان عشق

یا علی موسی الرضا ای جان عشق

السلام ای بهر عاشق سرنوشت

السلام ای تربتت باغ بهشت

میلاد شمس الشموس، خسرو اقلیم طوس، شاه انیس النفوس، 

 تبریک و تهنیت باد

زندگینامه ثامن الائمه علی بن موسی الرضا (ع) ۲

هنگامی که خبر ولادت آن بزرگوار به پدر گرامی شان حضرت امام کاظم علیه السلام داده شد ، آثار خوشحالی و شعف بر چهره ی مبارک ایشان پدیدار گردید . ایشان میلاد فرزندشان را گرامی داشته و خطاب به همسر مهربان خود فرمودند : ای نجمه ! این کرامت و بزرگواری که پروردگار نسبت به تو روا داشته گوارایت باد .

به فرمان امام این نوزاد نورانی و زیبا را در پارچه ای سپید پیچیدند و به نزد ایشان آوردند . امام کاظم علیه السلام نیز بنا به سنت همیشگی ، در گوش راست فرزندش اذان و در گوش چپش اقامه گفت . آن گاه کام کودک خویش را با آب فرات برداشت . سپس به نجمه خاتون همسر با وفای خود فرمودند : او را در آغوش گیر ! چرا که او در زمین پروردگار ، بقیه الله است .

آن گاه او را علی نامید و به پیروی از رسول خدا رضا لقب داد و کنیه اش را ابوالحسن نهاد .

امام رضا علیه السلام در دوران امامت پدر بزرگوارش همواره در کنار و همراه پدر بود و مورد لطف و عنایت ایشان قرار می گرفت .   مفصل بن عمر که یکی از یاران باوفا و نزدیک امام کاظم علیه السلام است می گوید : روزی به نزد مولایم حضرت ابوالحسن موسی بن جعفر علیه السلام وارد شدم . فرزندشان علی که در آن هنگام کودکی خردسال بود ، در دامان ایشان نشسته بود . امام کاظم او را می بوسید و کام او را می مکید . گاهی اوقات او را در آغوش می گرفت و گاهی به شانه می نشاند . به ایشان عرض کردم : فدایت شوم ! من در قلب خویش نسبت به این کودک محبتی احساس می کنم که نسبت به هیچ کس جز شما این احساس را ندارم . امام کاظم در پاسخ من فرمودند : ای مفضل ! جایگاه او در نزد من به مانند جایگاه من در نزد پدرم می باشد . خداوند متعال در باره ما اهل بیت می فرماید : اینان نسلی از پاکانند ، برخی از برخی دیگرند و خداوند شنوا و داناست .

مفضل می گوید به امام کاظم علیه السلام گفنم : آیا او پس از شما عهده دار امر امامت خواهد بود ؟ امام فرمود آری !

میلاد امام رضا علیه السلام 16 سال پس از سقوط حکومت امویان و آغاز حکومت سیاه بنی عباس روی داد . در این زمان نسیبتا کوتاه دستگاه حکومت عباسی به لحاظ مشکلات فراوان داخلی پیش روی خود ، به دنبال تحکیم پایه های حکومت خویش در برابر مخالفان  به ویژه امویان بود . بدین جهت فرصت کمتری داشت تا نسبت به اهل بیت پیامبر توجه و سخت گیری نماید . همین مساله موجب گردید تا فضای مناسبی در اختیار امامن قرار گرفته و آن بزرگواران نیز از فرصت زمان ، بهره های فراوانی بردند و توانستند به معرفی اسلام اصیل و نشر احکام و ترویج معارف الهی بپردازند . در این مدت مردم نیز فرصت یافتند تا به آن بزرگواران نزدیک تر شده و با دریافت معارف بلند و بهره مندی از علوم و دانایی فراوان آنان ، گوشه هایی از فرهنگ اسلام را دریابند . این ارتباط نزدیک با ائمه موجب شد تا همگان شیفته اخلاق و رفتار و منش آن بزرگواران شده ، علاقمندی خود را نسبت به اهل بیت بروز دهند ، آنگونه که هارون خلیفه عباسی در گفتگویی با امام هفتم ، به مقام و موقعیت معنوی ایشان در میان مردم اشاره کرده و نسبت به رفت و آمدهای فراوانی که به خانه امام می شد اظهار نارضایتی کرد . امام در پاسخ وی فرمودند : تو بر تن و جسم مردم حکومت می کنی و من بر دل های ایشان .

زندگینامه ثامن الائمه علی بن موسی الرضا (ع)

حضرت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام ، هشتمین امام و پیشوای بزرگ اسلام و دهمین معصوم از اهل بیت عصمت و طهارت می باشند .

پدر بزرگوار ایشان ، حضرت امام موسی بن جعفر علیه السلام هفتمین اختر فروزان سپهر امامت و ولایت و مادر گرامی شان نجمه نام داشتند .

ایشان در روز پنج شنبه یا جمعه ، یازدهم ماه ذی القعده سال 148 ه.ق. در شهر مدینه دیده به جهان گشودند .

مدت امامت آن امام همام بیست سال ( از سال 183 ه.ق. ) و عمر شریف و پر برکتش 55 سال بوده است . ایشان دارای القابی چند هستند که برخی از آنان عبارتند از مرتضی ، التقی ، النقی ، الصابر ، عالم آل محمد ، الفاضل ، الوفی ، الرضی ، الزکی ، الوافی ، الصدیق ، الفاضل ، غریب الغربا ، معین الضعفا ، انیس النفوس ، شمس الشموس و ...

اسامی و القاب تمامی ائمه ، هر یک دارای پیام خاصی بوده و ویژگی خاصی از آن امام را معرفی می نماید . معروف ترین این القاب ، غالبا از سوی رسول خدا صلی الله علیه و آله برای امامان انتخاب گردیده است و از این روی ، ائمه ی ما در هنگام نام گذاری و انتخاب لقب برای فرزندان خویش ، همواره به این موضوع توجه داشته اند . در مورد اما هشتم نیز چنین بوده و آنچه بر آن تاکید شده ، همان لقبی است که پیامبر خدا بر ایشان نهادند : رضا

آن حضرت ، همچون دیگر امامان در دامانی پاک و آغوشی پر از معنویت و خلوص و بندگی خدا ، تربیت یافته و از سرچشمه ی جوشان فضایل و علوم اهل البیت بهره مند بوده اند .

دوران زندگانی آن بزرگوار به سه مقطع مهم تقسیم می شود :

الف / زمان حضور در کنار پدر و دوران امامت حضرت موسی بن جعفر علیه السلام ( سالهای 148 تا 183 ه.ق. )

ب/ دوران امامت ایشان تا عزیمت به خراسان ( سالهای 183 تا 200 ه.ق. )

ج/ عزیمت به خراسان تا هنگام شهادت ( سالهای 200 تا 203ه.ق. )

حضرت امام رضا علیه السلام در سال 200 ه. به دستور مامون الرشید ( لع ) به سوی مرو خوانده شدند . آن حضرت شهر مدینه را با اکراه ترک کرده و در هنگام وداع ، به نزدیکان خود دستور دادند به خاطر سفر ایشان گریه نمایند .

پس از ورود امام به مرو ، خلیفه عباسی که برای فریب افکار عمومی در ظاهر امام را تکریم می کرد ، پیشنهاد داد تا امام خلافت را قبول نماید که آن حضرت از پذیرش آن خودداری کردند . اما مامون پافشاری فراوانی کرد و در نهایت پس از تهدید ، ایشان را مجبور به پذیرش ولایت عهدی کرد ، آن حضرت نیز با شرایطی این منصب را پذیرفتند . در اوایل ماه رمضان سال 201 ه. برای ولایت عهدی امام رضا علیه السلام از مردم بیعت عمومی گرفته شد .

این پیشوای معصوم در روز آخر ماه صفر سال 203 ه. به دست مامون الرشید ، خلیفه ی جنایتکار عباسی مسموم و به شهادت رسیدند .

پیکر پاک و مطهر ایشان در میان حزن و اندوه فراوان دوستداران و پیروان ایشان و بر دوش علاقمندان و شیعیان ، با شکوه فراوان تشییع و در کنار قبر هارون الرشید ، مکانی که اینک به مشهد مقدس معروف است ، دفن گردید .