ای تمام هستی ما به فدایت...

امام آمدند دم خیمه اش. دنبالش فرستاده بودند و نیامده بود. به فرستاده گفته بود: « به آقا بگو عذر دارم، نمی آیم.» 

امام دلشان رضا نشد و خودشان آمدند صدایش کنند. گفت: «آماده مرگ نیستم ! اسب قیمتی ام مال شما» 

نگاهی کردند که از شرم زبانش بند آمد: «اسبت را نمی خواهیم.» 

چشم از او گرفتند، خیره شدند به خاک: « از اینجا دور شو که فریاد غربت ما را نشنوی؛ که اگر بشنوی و نیایی...» 

عبید الله بن حر جعفی سوار اسب قیمتی اش، به تاخت رفت و دور شد. . 

یک کوچه باز کنید که زهرا (س) رسیده است...

این بار بی مقدمه از سر شروع کرد

این روضه خوان پیر از آخر شروع کرد

مقتل گشوده شد همه دیدند روضه را

از جای بوسه های پیمبر شروع کرد

از تل دوید مرثیه قتلگاه را

از لا به لای نیزه و خنجر شروع کرد

از خط به خطّ مقتل گودال رد شد و

با گریه از اسیری خواهر شروع کرد

این جا چقدر چشم حرامی به خیمه هاست!

طاقت نداشت از خط دیگر شروع کرد

بر سر گرفت گوش عبا را و صیحه زد

از روضۀ ربودن معجر شروع کرد

برگشت، روضه را به تمامی دشت برد

از ارباً ارباً تن اکبر شروع کرد

لب تشنه بود خیره به لیوان نگاه کرد

از التهاب مشک برادر شروع کرد

هی دست را شبیه به یک گاهواره کرد

از لای لایِ مادر اصغر شروع کرد

تیر از گلوی کودک من در بیاورید!

هی خواند و گریه کرد و مکرر شروع کرد

غش کرد روضه خوان نفسش در شماره رفت

مدّاحی از کناره منبر شروع کرد:

ای تشنه لب حسین من ای بی کفن حسین!

دم را برای روضه مادر شروع کرد

یک کوچه باز کنید که زهرا رسیده است

مداح بی مقدمه از در شروع کرد

هیزم می آورند حرم را خبر کنید

این بیت را چه مرثیه آور شروع کرد

این شعر هم که قافیه هایش تمام شد

شاعر بدون واهمه از سر شروع کرد

بحر طویل به مناسبت فرا رسیدن ماه محرم

 

عصر یک جمعه ی دلگیر،

دلم گفت بگویم بنویسم

که چرا عشق به انسان نرسیده است؟

چرا آب به گلدان نرسیده است؟

چرا لحظه ی باران نرسیده است؟

وهر کس که در این خشکی دوران

به لبش جان نرسیده است

به ایمان نرسیده است

و غم عشق به پایان نرسیده است

بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید بنویسد

که هنوزم که هنوز است

چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟

چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟

دل عشق ترک خورد،

گل زخم نمک خورد،

زمین مرد،

زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،

فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،

خداوند گواه است،

دلم چشم به راه است ،

و در حسرت یک پلک نگاه است ،

ولی حیف نصیبم فقط آه است

و همین آه خدایا برسد کاش به جایی،

برسد کاش صدایم به صدایی...

عصر این جمعه دلگیر

وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،

تو کجایی گل نرگس؟

به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است

ز جنس غم و ماتم،

زده آتش به دل عالم و آدم

مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی

به تنت رخت عزا کرده ای ؟

ای عشق مجسم!

که به جای نم شبنم

بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت.

نکند باز شده ماه محرم !