جایگاه برائت و لعن در فرهنگ اسلامی (۴)

- شیخ ابوالحسن مرندی از شیخ حر عاملی صاحب وسائل شیعه (رحمة‌الله‌علیهما) نقل 

 می‌کند:

امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) در حال طواف کعبه بود مردی پرده خانه کعبه را گرفته و 

 صلوات بر محمد و آل محمد(صلی الله علیه و آله) می‌فرستاد، حضرت بر او سلام نمود. 

 بار دوم حضرت او را دیدند ولی سلام نکردند. 

 آن مرد عرض کرد یا امیرالمؤمنین! چرا این بار به من سلام ننمودید؟ حضرت فرمود:  

«نخواستم تو را از ذکر لعن که این بار می‌گفتی باز دارم. چرا که لعن از صلوات بر 

 محمد و آل محمد(صلی الله علیه و آله) بالاتر است.»

(مجمع النورین و ملتقی البحرین: ص ۲۰۸)

در روایت دیگری آمده است: مرد خیاطی دو پیراهن نزد امام صادق(علیه‌السلام) آورد و 

عرض کرد: من هنگام دوختن یکی از این دو پیراهن صلوات بر محمد و آل محمد  

می فرستادم و هنگام دوختن دیگری لعن بر دشمنان محمد و آل محمد(صلی الله علیه

 و آله) می‌فرستادم. شما کدامیک را اختیار می‌نمایید؟  

امام صادق(علیه‌السلام) پیراهنی را که با ذکر لعن دوخته شده بود انتخاب نمودند و

  فرمودند:«من این پیراهن را بیشتر دوست دارم.»  

(امارة الولایة: ص ۵۱ ـ و تعلیقه شفاء الصدور: ج ۲، ص ۴۸)

جایگاه برائت و لعن در فرهنگ اسلامی (۳)

-امام صادق(علیه‌السلام): «نحن معاشر بنی هاشم نأمر کبارنا و صغارنا بسبهما و البرائة منهما»
 

«ما بنی هاشم بزرگ و کوچک خود را امر می‌کنیم به ناسزا گفتن به آن دو نفر 

 و بیزاری جستن از آنان» 

(رجال کشی: ص ۱۳۵ ـ بحارالانوار: ج ۴۷، ص ۳۲۳، حدیث ۱۷)

جایگاه برائت و لعن در فرهنگ اسلامی (۲)

ـ رسول الله(صلی الله علیه و آله) فرمودند: «من تاثم ان یلعن من یلعنه الله فعلیه 

 لعنة الله»

«کسی که احساس گناه کند از لعن کردن شخصی که خدا او را لعنت کرده، 

پس لعنت خدا بر او باد.»

(رجال کشی، ج ۲، ص ۸۱۱، رقم ۱۰۱۲)